วันหมดอายุ อธิบาย: ขายก่อน, ดีที่สุด, ใช้อีกครั้ง และความหมาย
หมดอายุการขายสำหรับร้านค้า หมดอายุสำหรับคุณภาพ หมดอายุใช้คือเส้นตายที่ใกล้เคียงความจริงที่สุด นี่คือความหมายของแต่ละฉลากและเมื่อใดที่อาหารเริ่มไม่ปลอดภัย
วันหมดอายุ อธิบาย: ขายก่อน, ดีที่สุด, ใช้อีกครั้ง และความหมาย
อาหารส่วนใหญ่ที่ถูกทิ้งในครัวเรือนเกิดจากฉลากวันที่ — และฉลากเหล่านั้นส่วนใหญ่ไม่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัย ในสหรัฐอเมริกา วันที่บนบรรจุภัณฑ์อาหารไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลกลาง (ยกเว้นนมผงสำหรับทารก) และผู้ผลิตกำหนดไว้เพื่อคุณภาพ ไม่ใช่เพื่อความปลอดภัย นี่คือความหมายที่แท้จริงของแต่ละฉลากและวิธีหยุดการทิ้งอาหารที่ยังใช้การได้
ถอดรหัสฉลาก
| ประเภท | ความหมาย | เป็นวันที่เกี่ยวกับความปลอดภัยหรือไม่? |
|---|---|---|
| ขายโดย | บอกให้ร้านค้าทราบว่าควรจัดแสดงสินค้านานเท่าใด เป็นเรื่องของการจัดการสต็อก ไม่ใช่เรื่องของคุณ | ไม่ |
| Best by / Best before | วันที่ผู้ผลิตคาดหวังว่าผลิตภัณฑ์จะมีคุณภาพหรือรสชาติสูงสุด หลังจากนี้คุณภาพจะลดลงอย่างช้าๆ | ไม่ |
| Use by | วันที่ผู้ผลิตแนะนำสำหรับคุณภาพสูงสุด สำหรับสินค้าที่เน่าเสียง่าย (เช่น เนื้อเย็น, นมบางชนิด) ถือเป็นเส้นตายที่ใกล้เคียงความจริงที่สุด | มักจะไม่ แต่ใกล้เคียงที่สุด |
| แช่แข็งก่อน | วันที่ควรแช่แข็งเพื่อรักษาคุณภาพ — หลังจากนั้นสินค้าจะเก็บได้อีกหลายเดือน | ไม่ |
ข้อยกเว้นเดียว: นมผงสำหรับทารกอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลกลางและต้องใช้งานภายในวันที่ "Use by" สำหรับสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด นี่คือคู่มือด้านคุณภาพ
อะไรที่เสียจริง และเมื่อไหร่
ในแง่ของความปลอดภัย กฎที่แท้จริงเกี่ยวกับสินค้าที่เน่าเสียได้ง่ายและวิธีการจัดการ ไม่ใช่วันที่พิมพ์:
- อาหารเหลือในตู้เย็น: 3-4 วัน ไม่ว่าวันที่เดิมจะเป็นอะไร
- สัตว์ปีกดิบและเนื้อบด: 1-2 วันในตู้เย็น หรือแช่แข็งไว้
- สเต็กดิบ, สันใน, เนื้อย่าง: 3-5 วัน
- ไข่: 4-5 สัปดาห์หลังจากวันผลิต หากแช่เย็น
- นม: โดยปกติ 5-7 วันหลังจากวันหมดอายุการขาย หากเก็บในอุณหภูมิเย็น; การดมกลิ่นเป็นวิธีที่เชื่อถือได้
- โยเกิร์ต: 1-2 สัปดาห์ หลังวันที่ — ของเหลวด้านบนเป็นเวย์ปกติ ไม่ใช่การเน่าเสีย
- ชีสแข็ง: สัปดาห์หลังวันที่; ราบนชีสแข็งสามารถตัดออกได้ (ตัดรอบจุดและด้านล่างประมาณหนึ่งนิ้ว)
- ชีสอ่อน, เนื้อเดลี่, ปลารมควัน: พิจารณาวันที่เป็นกำหนดการที่แท้จริง — สิ่งเหล่านี้สนับสนุนเชื้อโรคที่ทำให้เกิดลิสทีเรีย
การทดสอบด้วยกลิ่น-ดู-ชิม
สำหรับอาหารส่วนใหญ่ senses ของคุณคือวันที่หมดอายุที่แท้จริง:
- ดมกลิ่น กลิ่นเปรี้ยว, หมักดอง หรือ "เหม็นผิดปกติ" เป็นสัญญาณที่แท้จริง
- ดูที่มัน เนื้อสัมผัสเหนียว, สีเปลี่ยน หรือมีราขึ้น — และโปรดทราบว่าราบนอาหารบางชนิด (ชีสอ่อน, ขนมปัง) หมายถึงต้องทิ้งทั้งชิ้น ส่วนราบนชีสแข็งหรือผักผลไม้แข็งสามารถตัดออกได้
- ลองชิมเล็กน้อย หากมีกลิ่นและลักษณะภายนอกปกติ การชิมเล็กน้อยจะยืนยันได้ อาหารที่เหม็นหืน (แต่ไม่เน่า) ปลอดภัยแต่อาจจืดชืด — นำไปใช้ใหม่ด้วยเครื่องปรุงรสที่เข้มข้นกว่า
กฎ "เมื่อสงสัยให้ทิ้ง"
- อาหารที่มีความเสี่ยงสูง (เนื้อเดลี่, ชีสอ่อน, ปลารมควัน, ข้าวสุก, แตงโมหั่น, ต้นอ่อน) — ปฏิบัติตามระยะเวลาที่สั้นกว่า อย่าพึ่งพาเพียงกลิ่น
- อาหารแห้ง (พาสต้า, ข้าว, แป้ง, อาหารกระป๋อง, เครื่องเทศ) —这些ปลอดภัยได้หลายปีหลังจากวันที่ระบุ แต่คุณภาพจะลดลง น้ำมันเหม็นหืนหรือเครื่องเทศที่หมดอายุจะไม่เป็นอันตรายต่อคุณ แต่รสชาติจะไม่ดี
- หากกระป๋องบวม รั่ว หรือมีเสียงฟู่แรงเมื่อเปิด — นั่นคือสัญญาณเสี่ยงของโรคโบทูลิซึม; ให้ทิ้งทันที
- เมื่อคุณแช่แข็งสิ่งใดก่อนถึงวันที่ ให้เขียนวันที่ลงบนมัน — อาหารแช่แข็งปลอดภัยได้ไม่จำกัดเวลา แต่คุณภาพจะลดลงตามเวลาหลายเดือน
ทำไมเรื่องนี้จึงสำคัญ
USDA ประมาณการว่าชาวอเมริกันทิ้งอาหารประมาณ 30-40% ของอุปทานอาหารทั้งหมด และความสับสนเกี่ยวกับฉลากวันที่เป็นปัจจัยสำคัญ การรู้ว่า "Best by" เป็นคำแนะนำด้านคุณภาพ ไม่ใช่กำหนดการความปลอดภัย เป็นหนึ่งในวิธีที่ง่ายที่สุดในการลดขยะอาหาร — และประหยัดเงิน — โดยไม่มีความเสี่ยง